dyptyk o miłości odwzajemnionej

modlitwa Psyche

nie kocham cię za to, że zazdrosny o mnie bywasz,

że i tak wychodzi za moje, a później róże mi zrywasz,

nie kocham cię za to, że zostajesz, gdy mówię „odejdź”,

że nie stoisz w miejscu, gdy mówię „podejdź”,

nie kocham cię za to, że milczysz, gdy mówię,

że na mnie nie krzyczysz, gdy coś twojego zgubię,

nie kocham cię za to, że ze mną w deszczu chodzisz,

że bierzesz na ręce, a sam w wodzie brodzisz,

nie kocham cię za to, że znosisz, jak marudzę,

że zawsze rano się w twojej koszuli budzę,

nie kocham cię za to, że tańczymy bez muzyki,

że w twoich oczach widzę żółte płomyki,

nie kocham cię za to, że po sobie sprzątasz,

że w moim domu jak we własnym się krzątasz,

nie kocham cię za to, że się ze mnie nie śmiejesz,

że tłumaczysz całki, deltę, skrócone mnożenie,

nie kocham cię za to, że piszesz mi listy,

że ukos twych liter jest tak wyrazisty,

nie kocham cię za to, że ci w ramię płaczę,

że mnie przytulasz, gdy tylko cię zobaczę,

nie kocham cię za to, że tolerujesz me gusta,

że przytakujesz, gdy pokazuję palcem na usta,

nie kocham cię za to, że oko przymykasz,

że czekasz, aż zasnę, i drzwi cicho domykasz;

nie kocham cię za to, lecz kocham bez granic,

bo jeśli się kocha, to kocha się za nic.

spowiedź Erosa

nie rozumiem, dlaczego smutnych piosenek bezustannie słuchasz,

bo sama nie umiesz wyjaśnić, jakiego sensu w nich szukasz;

nie rozumiem, dlaczego cieszą cię moje pojedyncze słowa,

bo mógłbym ci mówić o wszystkim, bez przerwy, od nowa;

nie rozumiem, dlaczego gesty drobne z mej strony cię radują,

bo choć mam dłonie do miłości, to nie obracają fortuną;

nie rozumiem, dlaczego w moją stronę patrzysz, a zaraz potem znikasz,

bo wiesz, że mógłbym na ciebie całe życie patrzeć, a i tak mnie unikasz;

nie rozumiem, dlaczego co wieczór z herbatą w oknie siedzisz,

bo myślisz, że nie wiem, że płaczesz; gdy pytam, wzrokiem parkiet mierzysz;

nie rozumiem, dlaczego powtarzasz, że oczy masz szare,

bo tonąłbym w nich nawet, gdy kolorami byłyby pomieszane;

nie rozumiem, dlaczego moja obecność cię raduje i smuci,

bo niezależnie od ducha, własne myśli bym ci w ucho nucił;

nie rozumiem, dlaczego sobie na to zasłużyłem,

bo boli mnie to, że przez słowa nigdy ci nie ulżyłem;

nie rozumiem, dlaczego jestem ci wszystkim, a ty mi o tym nie mówisz,

bo coś mnie cudownie pod piersią mrowi nawet, gdy ciągle marudzisz;

nie rozumiem, dlaczego raz śpiewasz, a raz milczysz godzinami,

bo mógłbym cię słuchać do śmierci, dniami i nocami;

nie rozumiem, dlaczego chcesz być przy mnie blisko,

bo przecież jestem nikim, gdy upadam jak liść nisko;

nie rozumiem, dlaczego myślisz, że niczego nie widzę,

bo jestem z tobą nawet, gdy z twych zalet szydzę;

nie rozumiem, dlaczego w ramionach moich nie zasypiasz,

bo kocham cię nawet, gdy z rąk mi się wymykasz - -

bo o miłości nie trzeba mówić nikomu:

można kochać we dwoje, w ciszy, po kryjomu.